Fikra fikralar Bedava binlerce fıkrahttp://fikralar.hikayede.comtr-TR http://fikralar.hikayede.com/Fikra/Cok_Kalabalik_Fikrasi.html doktorlar delileri test etmek istiyorlarmış ve kim akıllandıysa, onu bırakacaklarmış. duvara kocaman bir otobüs resmi çizerek delilere atlayın otobüse demişler. herkez otobüs resmine çarpmaya başlamış ama bir tanesi hariç. doktorlar deliye sen niye binmiyorsun demiş delİ: Çok kalabalik taksİyle gİdİcem demİŞ http://fikralar.hikayede.com/Fikra/Madalya_Fikrasi.html temel ile idris bi gun stadyuma gitmisler. atletler kosarken aralarinda su konusma geçmis: temel : -"ula, bu usaklar hacan niye kosayi?" idris : -"biri birinci gelecek, madalya alacak." temel : -"haaaa!.. peçi öbürleri niye kosayi???" http://fikralar.hikayede.com/Fikra/Sifirdan_Yuze.html Üç adam barda oturmuş konuşuyorlarmış. birincisi demiş ki, - "karıma öyle bir hediye aldım ki, 6 saniyede 0dan 100e çıkıyor." diğerleri anlamamışlar. - "ne aldın?" diye sormuşlar. - "beyaz bir porsche aldım. Çok mutlu oldu." diye cevap vermiş. İkinci adam demiş ki, - "ben de geçen doğum gününde karıma 4 saniyede 0dan 100e çıkan birşey almıştım." hemen anlamışlar tabii ki: - "heey, yoksa ferrari mi aldın?" adam gülümsemiş: - "evet, kıpkırmızı bir ferrari aldım. gerçekten de ona çok yakıştı."demiş. bu sefer üçüncü adama sormuşlar: - "peki sen ne aldın karına?" adam demiş ki: - "ben öyle birşey aldım ki; sadece 2 saniyede 0dan 100e çıkıyor." adamlar şaşırmışlar: - "atıyorsun!"demişler, - "Öyle bir araba olmaz ki?!" - "araba aldığımı kim söyledi"demiş adam. diğerleri: - "ne aldın peki?" - "baskÜl" http://fikralar.hikayede.com/Fikra/Gelisme.html yeni uzman olmuştu. kasabada muaynehane açtı. birkaç gün sonra biri geldi, onu doğuma çağırdı. ertesi gün eve dönen doktoru, karısı merakla karşıladı: <br> - nasıl oldu?<br> - ah sorma, hiç iyi değil. Çocuk ters geliyordu. forsepsle almak zorunda kaldım. fakat bir türlü çıkmadı, parçalandı. bir saat sonra da annesi öldü. <br> - vah vah, zavallı baba kimbilir ne kadar perişandır? <br> - o da öldü. <br> - anlayamadım... nasıl o da öldü? <br> - forsepse dayanmış, bütün gücümle çekiyordum. Çocuğun bacağı kopunca bütün ağırlığımla arkaya düştüm. adamcağız arkada duruyormuş. başı duvara çarptı, beyin kanamasından öldü. <br> bir hafta sonra doktoru yine doğuma çağırdılar. geç saatte yorgun argın dönünce, karısı: <br> - doğum nasıl oldu? diye sordu.<br> doktor: <br> - gelişme var karıcığım. bugün babayı kurtardım... http://fikralar.hikayede.com/Fikra/Huzur_Icinde_Yat_.html donna'nın dördüncü sınıf öğrencileri geçmişte gördüğüm sınıflardan farklı değilmiş gibi görünüyorlardı. Öğrenciler beş sıra olarak sıralanmiş altı sırada oturuyorlardı. Öğretmen masası en önde öğrencilere bakıyordu. panoda öğrencilerin çalışmaları asılıydı. bir çok açıdan geleneksel bir ilkokul havası hissediliyordu. yine de sınıfa ilk girdiğimde bir şey bana farklı görünmüştü. belirli bir heyecan söz konusuydu. donna, emekliliğine sadece iki yıl kalmış, michigan'da küçük bir kasaba öğretmeniydi. ayrıca benim tarafımdan bölge çapında düzenlenmiş personel geliştirme projesine gönüllü olarak katkıda bulunuyordu. eğitim sürecinde öğrencilerin kendilerini iyi hissetmeleri ve yaşamlarının sorumluluğunu üstlenmeleri baz alınıyordu. <br> <br> <br> <br> donna'nın işi eğitim sürecine katılmak ve sunulan kavramları uygulamaya koymaktı. benim işim ise, sınıf ziyaretleri yapıp, uygulamaya hız kazandırmaktı. arka sıralardan birine oturdum ve izlemeye koyuldum. bütün öğrenciler birşeyler yazıp karalıyorlardı. benim yanımda oturan on yaşındaki kız öğrenci kağıdını "ben yapamam" cümleleriyle doldurmuştu. "futbol topunu kaleye gönderemem." "üçlü sayılarla bölme işlemi yapamam. "debbie'nin beni sevmesini sağlayamam." <br> <br> <br> <br> sayfanın yarısı dolmuştu ve yazmaktan bıkmışa benzemiyordu. kararlılıkla ve ısrarla yazmaya devam ediyordu. Öğrencilerin defterlerine bakarak sıraların arasında yürümeye başladım. hepsi de cümleler yazıyorlar ve yapamadıkları şeyleri tanımlıyorlardı. "on atış üst üste yapamam." "sol alanda vuruş yapamam." "bir kurabiye ile yetinemem." o anda egzersiz bende merak uyandırdı. Öğretmene ne olup bittiğini sormaya karar verdim. yanına yaklaşınca öğretmenin de yazmakla mesgul olduğunu gördüm. en iyisinin rahatsız etmemek olduğuna karar verdim. "john'un annesini zorla veliler gününe getiremem." "kızımdan arabaya benzin koymasını isteyemem." "alan'dan bileğini değil, kelimeleri kullanmasını isteyemem." Öğretmenin ve öğrencilerin "yapabilirim" türü olumlu cümleler kurmak yerine neden böyle bir olumsuzluğa saplandığı düşüncesine karşı savaş verirken oturduğum sıraya geri döndüm. yeniden etrafımı izlemeye koyuldum. <br> <br> <br> <br> Öğrenciler bir on dakika daha yazmaya devam ettiler. Çoğu kağıtlarını doldurmuş, başka kağıda geçmişti. donna, "elinizdeki kağıdı bitirin, ama başka bir kağıda geçmeyin." diye seslenerek egzersizin sonuna geldiklerini vurguladı. Öğrencilere kağıtlarını ikiye katlamalarını ve teslim etmelerini söyledi. Öğrenciler kağitlarını öğretmen masasının üzerindeki boş ayakkabı kutusunun içine koydular. bütün kağıtlar toplanınca donna kendi kağıdını da kutuya koydu. kutunun kapağını kapadı. kutuyu kolunun altına aldı ve kapıdan çıkıp koridorda ilerledi. Öğrenciler öğretmenin peşinden giderken ben de öğrencilerin peşine takıldım. koridorun ortasında yürüyüş tamamlandı. donna güvenlik odasına girdi ve elinde bir kürekle dışarı çıktı. bir elinde kürek bir elinde ayakkabı kutusu öğrenciler arkasında bahçenin en uzak köşesine doğru yol aldılar. ve kazmaya başladılar. "yapamam" cümleciklerini gömeceklerdi! <br> <br> <br> <br> kazma işlemi yaklaşık on dakika sürdü, çünkü bütün öğrenciler sırayla kazıyorlardı. Çukur bir-bir buçuk metre olunca kazma işlemi sona erdi. "yapamam" cümlecikleri kutusu çukurun dibine kondu ve üzeri toprakla örtüldü. otuz bir tane on - on bir yaş çocuğu, yeni kazılmış çukurun başında bekleşiyorlardı. her birinin bir metre aşağidaki kutunun içinde en az bir sayfa süren "yapamam" cümlecikleri vardı. Öğretmenin de öyle. donna, "kızlar, erkekler elele tutuşun ve başınızı eğin." diye seslendi. Öğrenciler sözüne uydular. Çukurun başında halka oluşturdular, elleriyle sımsıkı bir bağ oluşturdular. başlarını öne eğip beklemeye başladılar. donna konuşmasına başladı: <br> <br> <br> <br> "arkadaşlar, bugün burada 'yapamamlar' anısına toplandık. yeryüzünde bizimle birlikteyken bir şekilde hepimizin hayatına girdi; kimimizinkine az, kimimizinkine çok... adı her okulda, her toplantı salonunda, hatta beyaz saray'da bile anıldı. 'yapamamlar'ı sonsuz uykusuna göndermeye karar verdik. erkek ve kız kardeşleri 'yapabilirim', ?yapacağim' ve 'yapıyorum' hayatlarına devam ediyorlar. onlar 'yapamamlar' kadar ünlü, güçlü ve kuvvetli değildirler. belki birgün sizin de yardımınızla dünyaya ayak izlerini bırakabilirler. İnsallah, 'yapamamlar' huzur içinde yatarlar. İnsanlar onlar olmaksızın hayatlarına devam edebilirler. amin!" <br> <br> <br> <br> bu methiyeyi dinlerken öğrencilerin hiç birinin bugünü unutamayacaklarını düşündüm. bu aktivite oldukça sembolik bir anlam taşıyordu. gerek bilinçten, gerekse bilinç dışından asla silinmeyecek bir beyin egzersizi gibiydi. ?yapamam? cümlecikleri yazmak, onlari gömmek ve methiye dinlemek... bunların hepsi de öğretmenin gayretleri ile gerçekleşmişti. methiyenin sonunda öğrencilerini etrafında topladı ve onları sınıfa götürdü. ?yapamamlar?ın ebediyete intikalini keklerle, patlamış mısırlarla ve meyve sularıyla kutladılar. kutlamaların bir parçası olarak, donna kalınca bir kağıttan mezar taşı kesti. en üste ?yapamam?ı, en alta o günün tarihini yazdı. kağıttan yapılmış mezar taşı o yılın anısına donna'nın sınıfına asıldı. nadiren de olsa öğrencilerden biri unutup, ?yapamam? dediğinde donna bunu gösterdi. Ögrenciler de böylece ?yapamamlar?ın öldüğünü hatırlayıp, yeni cümle kurmak zorunda kaldılar. donna'nın öğrencilerinden biri değildim. o benim öğrencilerimden biriydi. yine de o gün ben ondan ömür boyu unutamayacağım bir ders aldım. Şimdi yıllar geçmesine rağmen, ne zaman ?yapamam? gibi bir cümle duysam, dördüncü sınıf öğrencilerinin düzenlediği cenaze merasimi gelir aklıma. ben de öğrenciler gibi ?yapamamlar?ın öldüğünü anımsarım. <br> <br> http://fikralar.hikayede.com/Fikra/balgam.html 5 çocuk aralarında anlaşmışlar balgamımızla bu camı kim kırabilir diye iddaya girmişler.1.tükürmüş kıramamış ikinci birincinin balgamınıda yalayıp kendi balgamına eklemiş o da tükürmüş başarılı olamamış 3.de 2.nin attını yalayıp kendi balgamı ile birleştırmiş tükürmüş ama oda kıramamış en sonuncu üçününde balgamını ağzına almış kendininkinide katmış ağzı kapanmıyormuş.diğer çocuklar evin sahibini görüp kaçmışlar adam çocuğu görüp sormuş Çocuk yutkunarak:hİÇ amca demiş http://fikralar.hikayede.com/Fikra/Benim_insallah.html nasrettin hoca birgün camın önünde havaya bakıp hanımına yarın hava iyi olursa tarlaya gidip tarlayı süreceğini kötü olursada evde kalıp evi boyayacağını söylemiş.bunun üzerine hanımı hocaya;<br> bey;deki inşallah<br> hoca hanıma;<br> ya inşallahı maşallahımı var demiş<br> iyi olursa tarlaya kötü olursa boyaya.<br> sabah olmuş hava çok güzel hoca tarlanın yolunu tutmuş.derken karşıdan gelen bir jandarma ekibi görmüş.jandarma hocaya yaklaşıp bi köyü sormuş.hocada;<br> orası çok uzak ancak 2 günde gidebilirsiniz ve oraya araba işlemez demiş..bunun üzerine jandarma hocayı da alıp köyün yolunu tutmuş.hoca istemesede mecburen yola koyulmuş.jandarmayı götüren hoca 2 günde eve gelmek için yollarda çile çekmiş.derken kanter içinde eve ulaşmış.<br> kapıyı çalmış.<br> hocanın karısı;kim o demiş<br> hoca;<br> benim inşallah... http://fikralar.hikayede.com/Fikra/hayvanlar.html bir gün adamın biri papaganı ile maça gider o zamaanlarda kilolu bir futbolcu varmış oda sahaya çıkınca herkes &lt;şişko çıktı sahaya&gt; <br> diye tezavrat yaparlar ardından bizimki kaleye şut çeker ve top kalenin yanından geçer bu kez taraftar &lt;sıyırdıda geçti &gt;diye bagırır ve maç biter ve adm yine paganı yanına alarak uçaga biner ve uçak düşer bu kezde uçagın düştügü yere çocuklar gelir veşöyle derler &lt;benzini bitti yere düştü&gt;diye tekerleme yaparlar buarada bizim papagan bunları ezberlemektedir aradan uzun bir zaman geçer ve papaganı bir gazino sahibi <br> alır ve papaganı gazinonun baş köşesine koymuştur her neyse şişman bir bayan sahneye çıkar ve bizim papagan başlar<br> &lt;şişko çıktı sahaya&gt; der bayan sinirlenir ve papagana birtabak fırlatır ve tabak papaganın yanından geçer papaganda tekrar<br> mırıldanır &lt;sıyırdıda geçti&gt;diye bukez kadın sinirlenir ve bayılır papagan tekrar mırıldanır <br> &lt;benzini bitti yere düştü&gt;&lt;benzini bitti yere düştü&gt; http://fikralar.hikayede.com/Fikra/Basin_Sagolsun_Dursun.html dursun evlendiğinden beri karısı çok konuşmaktadır. bu konuyu temel'e anlatmış. dursun:<br> - ula temel, ben bu kariyi öldürürüm.<br> temel:<br> - Öldür, bana ne.<br> neyse, dursun sonunda sinirine hakim olamaz ve karısını öldürür. sonra temel hemen dursunun yanına koşar ve:<br> - ula dursun ne yaptın, neden öldürdün?<br> dursun:<br> - ula çok sinirlendim, artık dayanamadım.<br> temel:<br> - neyse, başın sağolsun, ölen ile ölünmez... http://fikralar.hikayede.com/Fikra/Ceza.html temel almanya da polis memuruymuş. birgün bisiklete binen bir papaz kırmızı ışıkta geçmiş <br> temel papaza <br> - kırmızı ışıkta geçtiniz size ceza keseceğim<br> demiş. <br> papaz <br> - sen ne diyorsun benim sağ kolumda isa sol kolumda meryem var demiş. <br> temel <br> - ya demek bisiklete üç kişi binmişsiniz ha size daha fazla ceza kesmek zorundayım<br> demiş.